بنابراين هر كسى بايد مطابق بودن عقايد خود با كتاب و سنت را احراز نمايد ، به اين ترتيب كه : اولًا : آنچه كه به حكم شرع ، اعتقاد سلبى يا ايجابى به آن واجب است را بشناسد . ثانياً : مطابق بودن عقايد خود با آن را احراز كند . ثالثاً : در مسائل ديگر كه به معنايى كه گفته شد اعتقاد به آنها واجب نيست نيز اعتقاد خود را بر كتاب و سنت عرضه نمايد . رابعاً : كتاب و سنت را بر عقايد خود ، بدون قرينه‌ى عقليه يا شرعيه كه براى عرف روشن باشد و نزد همه قرينيت داشته باشد ، حمل ننمايد . اگر كسى بخواهد در معرض خطر ضلالت و گمراهى قرار نگيرد ، بايد با اين برنامه ، به خداپسند بودن عقايد خود اطمينان كامل حاصل نمايد و ماوراء اين دو منبع ؛ يعنى كتاب و سنت ، راهى براى تضمين از وقوع در خطر ضلالت و بدعت وجود ندارد . در موقفى كه بزرگوارى مثل حضرت عبدالعظيم حسنى عليه السلام با آن همه علم و آگاهى از كتاب ، سنت و تأليف كتاب خطب اميرالمؤمنين عليه السلام و با عقايدى كه صددرصد و به يقين جزمى و قطعى به آنها معتقد بوده است ، باز لازم مىداند كه اين عقايد را حضور مبارك امام عرضه بدارد تا از امام عليه السلام تصديق و امضاى صحت آنها را دريافت نمايد ، ديگران و به خصوص امثال اين حقير به طريق اولى بايد به عرض دين خود مبادرت كنند و براى اطمينان بيشتر و نه فقط به يك نفر بلكه به اشخاص متعدد از رجال عالم به